Zvončki in trobentice

Dit is een van de vrolijkste lenteliederen van Slovenië, en het begint precies zoals het seizoen zelf losbarst: sneeuwklokjes en sleutelbloemen, wilgenkatjes en viooltjes die allemaal tegelijk uit de aarde omhoogkomen, het gras dat groen wordt, het bos dat ontwaakt en de koekoek die zijn onmiskenbare ku-ku roept. Het is een opsomming van alles wat betekent dat de winter eindelijk voorbij is.

Het lied speelt met zichtbaar plezier met de namen van zijn bloemen. In het Sloveens zijn zvončki (sneeuwklokjes) “klokjes” en trobentice (sleutelbloemen) “trompetjes”, en dus zingt in het laatste couplet het klokje — cingu-lingu-lingulin — en schettert de sleutelbloem tra-ra-ra, tot de hele weide een klein lenteorkest wordt. De middelste coupletten reiken verder dan het kinderliedje: de tijd van de liefde bloeit, de jongeren mogen met heel hun hart liefhebben, en ook wie niet meer jong is voelt de lente in zijn hart — en daarom zingen volwassenen het even graag als kinderen.

Een volksliedje is het niet, al wordt het daar vaak voor gehouden. Tekst en muziek zijn van Tone Roš, en de Sloveense Wikipedia plaatst de eerste uitgave op een single uit 1958 van Beti Jurković en Marjana Deržaj, met Miško Hočevar en het Jazzensemble van Ljubljana. De tekst hier volgt een liedblad dat Roš noemt als auteur van tekst en melodie; hij verschilt op kleine punten van wat velen vandaag zingen — zdaj pomlad je tu in plaats van saj pomlad je tu, cingu-lingu-lingulin in plaats van cingu cingu cingulin — en bevat een couplet over de tijd van de liefde dat vaak wordt weggelaten. De levensdata van Roš hebben we niet kunnen vaststellen, zodat het lied als nog auteursrechtelijk beschermd geldt.