Songtekst
Sijaj, sijaj, sončece, oj sonce rumeno! Kako bom pa sijalo, k’ sem vedno žalostno.
#Če zjutraj zgodaj gori grem, dekleta jokajo, bi rade še ležale, pa vstati morajo.
#Če opoldne vroče sijem, se hlapci kregajo, bi v senčici ležali, pa delat’ morajo.
#Če zvečer zgodaj doli grem, pastirci tarnajo, domov bi radi gnali, pa črede nimajo.
#Nederlandse vertaling
Schijn, schijn, zonnetje, o gele zon! Maar hoe zou ik moeten schijnen, als ik altijd verdrietig ben? Kom ik 's morgens vroeg op, dan huilen de meisjes; ze zouden graag blijven liggen, maar ze moeten opstaan. Schijn ik 's middags heet, dan kibbelen de knechten; ze zouden graag in de schaduw liggen, maar ze moeten werken. Ga ik 's avonds vroeg onder, dan klagen de herdersjongens; ze zouden de kudde graag naar huis drijven, maar ze hebben er geen.
#Sijaj, sijaj, sončece in het kort
- Land van herkomst
- 🇸🇮 Slovenië
- Gezongen in
- Sloveens
- Tekst van
- Traditioneel
- Eerste vermelding
- Sloveens volksliedje; auteur onbekend
- Geschikt voor leeftijd
- 2–7
- Stemming
- traditioneel, slaapliedje
- Laatst bijgewerkt
- 27 augustus 2026
Betekenis en herkomst
Dit liedje heeft de vorm van een lichte groet aan de zon, maar het hart van iets weemoedigs. Het begint met vleien: de zon moet toch gaan schijnen — sijaj, sijaj, sončece, “schijn, schijn, zonnetje” —, en dan antwoordt de zon onverwacht dat ze nauwelijks kan schijnen, altijd verdrietig als ze is. Van daaraf verspreidt de weemoed zich zachtjes over een doodgewone dag.
Elk couplet vindt een klein verdriet. Komt de zon ’s morgens vroeg op, dan huilen de meisjes, omdat ze liever zouden blijven liggen maar op moeten; schijnt ze ’s middags heet, dan kibbelen de knechten, omdat ze liever in de schaduw zouden liggen maar moeten werken; gaat ze ’s avonds vroeg onder, dan klagen de herdersjongens, omdat ze hun kudde naar huis zouden drijven maar er geen hebben. Er gebeurt niets dramatisch — het is gewoon de stille, moede pijn van het boerenleven, de te vroege ochtenden en de te hete middagen. Die zachte weemoed, gevouwen in wat als een zonnig liedje klinkt, is heel kenmerkend voor de Sloveense volksmuziek. Er is geen auteur van bekend; het is simpelweg doorgegeven, zonnig en droevig tegelijk. De tekst op deze pagina is de vierkoepletige versie zoals het Oktet Deseti brat die zingt op de site Slovenske narodne pesmi.
Veelgestelde vragen
- Waar gaat “Sijaj, sijaj, sončece” over?
- Over een zacht verzoek aan de zon, met een vleugje weemoed. De zanger smeekt de gele zon om te schijnen — maar de zon antwoordt dat ze nauwelijks kan schijnen, altijd verdrietig als ze is. Komt ze 's morgens vroeg op, dan huilen de meisjes, want ze zouden liever blijven liggen; schijnt ze 's middags heet, dan kibbelen de knechten, want ze zouden liever in de schaduw liggen, maar ze moeten werken; gaat ze 's avonds vroeg onder, dan klagen de herdersjongens, want ze zouden hun kudde graag naar huis drijven, maar ze hebben er geen.
- Is “Sijaj, sijaj, sončece” een vrolijk liedje?
- Het is bitterzoet. Het heeft de vorm van een licht zonnelied maar een weemoedig hart, en blijft hangen bij vroege ochtenden, hete middagen en kleine verdrietjes. Die zachte weemoed is heel kenmerkend voor het Sloveense volkslied.
- Waar komt “Sijaj, sijaj, sončece” vandaan?
- Het is een Sloveens volksliedje (“ljudska pesem”) zonder bekende auteur, doorgegeven binnen het traditionele liedrepertoire van het land.
