Mamica

Dit is een van de tederste Sloveense liederen over moeders, en het werkt door mama couplet na couplet met drie grote lichten te vergelijken. Ze is als de dageraad, die in de ochtend lacht terwijl haar kind nog tussen zijn dromen speelt; als het zonnetje, met een gouden hart, een straal die uit de hemelpoort schijnt; en als de maan, die de lange nachten door waakt zodat haar kind rustig en zonder zorgen slaapt. Elk beeld plaatst de moeder tussen juist die dingen die de wereld verlichten en verwarmen.

Er loopt van begin tot eind een eenvoudige, vastberaden belofte doorheen die elk kind begrijpt: ik geef mijn mama nooit weg — ik heb er maar één in de hele wijde wereld. Kinderen zingen het voor hun moeder, Sloveense ouderportalen bieden het aan als cadeau voor Moederdag, en het is zo volledig volkslied geworden dat volksliedportalen het als traditioneel voeren. De tekst heeft echter een auteur: Franjo Neubauer (1872–1945), dichter en priester uit Mirna in Neder-Krain, aan wie de in 2018 door Mitja Gobec uitgegeven verzameling van Sloveense liederen die volkslied werden de woorden toeschrijft, gezongen op een wijs die zij Kroatisch noemt; een componist van de melodie wordt niet genoemd. Wie het ook als eerste zong, het zegt wat elk kind werkelijk bedoelt: dat van alle lichten aan de hemel geen enkel zo schijnt als je eigen moeder.