Kekčeva pesem

In Slovenië heten twee liedjes “Kekecs lied”, één voor elk van de films die de bergjongen Kekec tot een begrip maakten, en ze worden zo vaak door elkaar gehaald dat het de moeite loont ze uit elkaar te houden. Het eigenlijke “Kekčeva pesem” is het titellied van Srečno, Kekec (“Veel geluk, Kekec”, 1963). De tekst is van de dichter Kajetan Kovič, de muziek van Marjan Vodopivec, en het werd gezongen door Martin Lumbar met het orkest van RTV Ljubljana. De zanger gaat op weg om goed humeur onder de mensen te zaaien — de zon in de ene hand, een gouden lach in de andere — en belooft dat wie vrolijke liedjes zingt lichtvoetig door de wereld gaat en iedereen te slim af is die hem een strik zet. De heldere beek, de snelle wind en de witte sterren op de toppen gaan met hem mee tot aan het einde van de wijde wereld.

Het oudere lied hoort bij de eerste film, Kekec (1951). “Kaj mi poje ptičica” (“Wat zingt het vogeltje mij toe”), meestal onthouden om zijn refrein dobra volja je najbolja — “goed humeur is het beste” —, werd geschreven door Frane Milčinski - Ježek op muziek van Marjan Kozina en gezongen door Tomaž Tozon. Het vogeltje zingt het motto, de voetstappen van de zanger echoën het, het beekje murmelt het over de stenen: wees elke dag vrolijk, lach, fluit liedjes, en je vangt het geluk; de zeurpieten en zuurpruimen mogen hun eigen weg gaan, en rode wangen, lach en geluk zijn de enige schat die telt.

De twee liedjes delen hun goede humeur en hun berginventaris — vogeltje, beek, wind, sterren — en allebei zijn ze sindsdien in de Sloveense kindertijd gebleven, gezongen op kleuterscholen en schoolreisjes. Wat ze niet delen is een auteur, een componist of een film, en daarom staat elk hier onder zijn eigen titel en met zijn eigen vermeldingen.