AntoshkaАнтошка

Generaties Sovjet- en Russische kinderen hebben om Antoshka gelachen, en de grap werkt nog steeds. De anderen blijven hem naar het werk roepen — Antoshka, Antoshka, kom, we gaan aardappels rooien! — en hij glipt er telkens onderuit met de perfecte schoolsmoes: dat hebben we nog niet gehad, dat was ons niet opgegeven. De clou is natuurlijk dat Antoshka vooraan staat zodra er een reusachtige lepel tevoorschijn komt en het tijd is om te eten. Het is een warm, guitig portretje van elk kind dat onvermoeibaar is bij het spelen en op raadselachtige wijze uitgeput raakt van klusjes.

Het lied komt uit de Sovjet-animatie. Het verscheen in 1969 in de allereerste aflevering van Vesyolaya Karusel (“De vrolijke draaimolen”), een verzameling korte tekenfilms van de studio Soyuzmultfilm, in een fragment dat Leonid Nosyrev regisseerde. Nosyrev herinnerde zich dat hij Antoshka rossig en zonnig wilde, “ergens in de natuur zittend onder een zonnebloem” — een beeld dat hij terugvoerde op een zonnebloem die hij als kind had proberen om te buigen. Het Russische Wikipedia-artikel over de film schrijft de muziek toe aan Vladimir Shainsky en de tekst aan Yuri Entin, en noemt Margarita Korabelnikova als de zangstem van Antoshka. Het onzinrefrein — tili-tili, trali-vali — is de halve pret: een luie, zangerige deun die perfect bij zijn held past.