Po morju plava kit

Niet elk kinderliedje is lief, en dit is dat met trots niet. ‘Po morju plava kit’ is een brutaal, bewust grof speelplaatsrijmpje over een walvis met een enorme kont die midden op zee door en door onwaardige dingen uitspookt: poep tot aan de hemel, een scheet tot op de bodem, en zelfs de lieve Heer die mopperend achterblijft en de troep van zijn voeten schraapt. Het is pure poephumor, en dat weet het zelf ook.

Liedjes als dit zijn een echt en eerlijk deel van de kindertijd: de grove versjes die kinderen onderling uitwisselen, buiten het gezicht van volwassenen, om het pure genot iets te zeggen wat eigenlijk niet hoort. Er zit niets schadelijks in — alleen een reuzenwalvis, een hoop gespeelde verontwaardiging en de giechelige kick van een vies woord — maar het hoort op de speelplaats en niet op het schoolconcert. Er is natuurlijk geen auteur overgeleverd; ondeugende rijmpjes als dit hebben er geen nodig. Ze blijven juist bestaan doordat ze, vrolijk en fluisterend, van het ene kind aan het volgende worden doorgegeven — wat ook betekent dat er geen gedrukte bundel is om aan te halen. Het enige document dat voor deze pagina is geraadpleegd, is een forumdraad (2008-2014) waarin Sloveense ouders de versies uitwisselen die ze zich herinneren; ze zijn het over bijna geen regel eens, en de tekst van een van hen komt overeen met de twee coupletten die hier staan. Het rijmpje heeft, behalve de eerste regel, niets te maken met Po morju plava kit, Tone Pavčeks prentenboekgedicht uit 2011 over de walvis die in 2009 in de baai van Piran verdwaalde.