Songtekst
Old MacDonald had a farm, E-I-E-I-O! And on his farm he had a cow, E-I-E-I-O! With a moo-moo here and a moo-moo there, Here a moo, there a moo, everywhere a moo-moo. Old MacDonald had a farm, E-I-E-I-O!
#Nederlandse vertaling
De oude MacDonald had een boerderij, E-I-E-I-O! En op zijn boerderij had hij een koe, E-I-E-I-O! Met een boe-boe hier en een boe-boe daar, hier een boe, daar een boe, overal een boe-boe. De oude MacDonald had een boerderij, E-I-E-I-O!
#Old MacDonald Had a Farm in het kort
- Land van herkomst
- 🌐 Onbekend
- Gezongen in
- Engels
- Tekst van
- Traditioneel
- Eerste vermelding
- voorloper uit 1706 (d’Urfey); huidige melodie en de naam “MacDonald” voor het eerst op opnamen uit 1925–27
- Geschikt voor leeftijd
- 2–7
- Stemming
- speels, traditioneel, leerzaam
- Laatst bijgewerkt
- 27 augustus 2026
Zo zing je het
- Kies voor elk couplet een dier en maak samen zijn geluid — boe, bè, knor, kwak.
- Houd de geluiden van alle eerdere dieren erbij en stapel het nieuwe er telkens bovenop, zo groeit het lied.
- Laat elke ronde een ander kind het volgende dier kiezen.
Betekenis en herkomst
Dit is een machine om herrie mee te maken, en precies daarom vinden kinderen het zo heerlijk. Kies een dier, maak zijn geluid, houd het er dan bij en voeg er nog een toe, en nog een, tot het lied een heel boerenerf is van over elkaar heen buitelende boes en bès en kwaks. Het is een stapellied — gebouwd om te groeien — en dat groeien is de hele bedoeling.
De geschiedenis ervan is langer dan de dwaasheid doet vermoeden. Een lied met dezelfde vraag-en-antwoordvorm, dier na dier, duikt al in 1706 op in een toneelwerk van Thomas d’Urfey, en opnieuw in zijn liedboek van 1719. Door de negentiende en vroege twintigste eeuw tekenden volksliedverzamelaars overal in Engeland boerderijversies op, onder namen als “The Farmyard Song”. De naam van de boer lag in 1917 nog niet vast, toen het soldatenliedboek Tommy’s Tunes een versie met de titel “Ohio” over “Old Macdougal” afdrukte; pas op Amerikaanse opnamen — het Sam Patterson Trio in 1925 en Gid Tanner and His Skillet Lickers in 1927 — werd hij “Old MacDonald”, met de melodie die iedereen nu gebruikt, en daarom krijgt een lied met Engelse wortels en eeuwen van leven aan beide kanten van de Atlantische Oceaan hier geen enkel land toegewezen.
Het “E-I-E-I-O” dat alles aaneenrijgt betekent helemaal niets. Oudere versies hadden er heel andere onzin staan; dit is simpelweg het refrein dat gewonnen heeft. Wat drie eeuwen overleeft zijn niet de woorden maar het spel: noem een beest, geef het een stem, en stapel door tot iedereen door zijn dieren of zijn adem heen is.
Veelgestelde vragen
- Hoe oud is “Old MacDonald”?
- Ouder dan het lijkt. Een lied met dezelfde bouw — “In the Fields in Frost and Snow” — staat in een toneelwerk van Thomas d'Urfey uit 1706 en in zijn bundel “Wit and Mirth” uit 1719. Rond 1900 tekenden volksliedverzamelaars overal in Engeland boerderijversies op; het soldatenliedboek “Tommy's Tunes” uit 1917 bevat een versie met de titel “Ohio” waarin de boer “Old Macdougal” heet; en de opnamen van het Sam Patterson Trio (1925) en Gid Tanner and His Skillet Lickers (1927) zijn mogelijk de eerste met de huidige melodie en de naam “Old MacDonald”.
- Waar komt “Old MacDonald” vandaan?
- Geen enkel land kan het alleen opeisen, en daarom laat deze pagina het land onbekend. De oudste voorloper is Engels — d'Urfeys toneellied uit 1706 —, daarna leefde het eeuwenlang als volkslied in Groot-Brittannië, Ierland en Noord-Amerika in vele vormen, tot de versie die nu iedereen zingt in de twintigste eeuw werd gestandaardiseerd; de eerste opnamen van de huidige melodie en naam werden in de Verenigde Staten gemaakt.
- Wat is een “stapellied”?
- Een lied dat groeit terwijl je het zingt. Elk nieuw couplet van “Old MacDonald” voegt er een dier met zijn geluid bij, en je herhaalt ook alle eerdere geluiden — zo wordt het lied met elk dier langer en gekker, en dat is het halve plezier.
- Wat betekent “E-I-E-I-O”?
- Niets in het bijzonder: het is een onzinrefrein dat de melodie tussen de coupletten door draagt. Oudere versies hadden heel andere stopwoorden; het “E-I-E-I-O” dat wij zingen is gewoon het refrein dat is blijven hangen.
