Songtekst
Naš mucek je ljub'co imel, ponoči k njej v vas je odšel, prišel je domov ves zaspan, ko mežnar odzvonil je dan.
#Zbolela je ljub'ca hudo, kaj če več zdrava ne bo, naš mucej je jokat začel, nobene več miške ni ujel.
#Ko pa mu vzame jo smrt, okoli se plazi potrt, življenje sovražit začne, v soboto obesil se je.
#V nedeljo na vrvi visi, tam mimo gre mnogo ljudi, pri sebi pa misli si vsak, da mucek je bil en bedak.
#To zgodbo v eksemplar povem brezskrbnim ta mladim ljudem, če vam življenja je mar, zaljubit' se nikdar nikar.
#Nederlandse vertaling
Onze kater had een liefje, 's nachts ging hij naar haar toe in het dorp, en kwam slaperig weer thuis als de koster de dag inluidde. Zijn liefje werd zwaar ziek — wat als ze nooit meer beter wordt? — onze kater begon te huilen en ving geen muisje meer. En toen de dood haar van hem nam, sloop hij gebroken rond, begon zijn leven te haten en op zaterdag hing hij zich op. Op zondag hangt hij aan het touw, veel mensen komen daar voorbij, en ieder denkt bij zichzelf dat de kater een dwaas is geweest. Ik vertel dit verhaal als les aan zorgeloze jonge mensen: als je je leven liefhebt, word dan nooit, nooit verliefd.
#Naš mucek in het kort
- Land van herkomst
- 🇸🇮 Slovenië
- Gezongen in
- Sloveens
- Tekst van
- Simon Jenko
- Eerste vermelding
- gedicht “Naš maček” van Simon Jenko (1835–1869); ook als volksliedje gezongen
- Geschikt voor leeftijd
- 2–7
- Stemming
- traditioneel
- Laatst bijgewerkt
- 27 augustus 2026
Betekenis en herkomst
Eerst een waarschuwing: ondanks de knusse titel is “Naš mucek” geen zacht kinderliedje. Het is een stukje zwarte humor — een schijntragisch volksliedje van het soort dat onder oudere kinderen en volwassenen wordt gezongen om zijn grimmige, ironische grap — en het gaat over rouw en zelfdoding. Een kater wordt verliefd en bezoekt zijn liefje bij nacht; als zij ziek wordt en sterft, is hij gebroken, vangt geen muizen meer, gaat zijn leven haten en hangt zich op, waarna de voorbijgangers hem als een dwaas afdoen. Het eindigt met een opzettelijk absurde “moraal”: als je je leven liefhebt, word dan nooit verliefd.
Het hoort bij een oude traditie van donker-komische, quasi-waarschuwende liedjes, waarin overdreven ongeluk als galgenhumor wordt gespeeld en niet als echte wanhoop — de somberheid ís de grap. We nemen het op omdat het bij de verzameling hoorde en dit project het materiaal eerlijk wil tonen, donkere hoeken en al, in plaats van het stilletjes weg te laten; maar het is onomwonden aangeduid voor wat het is, en blijft het best bewaard voor oudere luisteraars die de ironie horen. De tekst is het gedicht “Naš maček” van de Sloveense dichter Simon Jenko (1835–1869), maar het lied is allang in de mondelinge overlevering geglipt en wordt vaak simpelweg als ljudska, volkslied, opgetekend — een droog, morbide tegenwicht tegen al de tedere dierenliedjes eromheen.
Veelgestelde vragen
- Waar gaat “Naš mucek” over — en is het geschikt voor jonge kinderen?
- Het is een donker, ironisch volksliedje, en werkelijk geen liedje voor jonge kinderen. Een kater wordt verliefd en gaat 's nachts op vrijersvoeten; als zijn liefje ziek wordt en sterft, is hij gebroken van verdriet, gaat het leven haten en maakt een eind aan zijn leven; voorbijgangers noemen hem een dwaas. Het eindigt met een spottende “moraal”: als je je leven liefhebt, word dan nooit verliefd. Het is zwarte humor — een schijntragisch verhaal dat om zijn grimmige grap wordt gezongen, meestal onder oudere kinderen en volwassenen, geen teder wiegeliedje.
- Waarom staat er zo een somber liedje bij?
- Omdat het deel uitmaakte van de overgenomen verzameling, en dit project het materiaal eerlijk wil laten zien in plaats van de donkerder hoeken stilletjes weg te laten. Maar het is duidelijk aangeduid voor wat het is: een macaber, satirisch lied over rouw en zelfdoding, het best bewaard voor oudere luisteraars en te verstaan als galgenhumor.
- Wie heeft “Naš mucek” geschreven?
- Wikisource publiceert het als “Naš maček”, een gedicht van de Sloveense dichter Simon Jenko (1835–1869). Het circuleert al lang ook als volksliedje, en Sloveense volksliedverzamelingen voeren het als “ljudska” — anoniem —, zoals veel zangers het kennen.
