Songtekst
Le sekaj, sekaj smrečico, ti drajla la la la, da stesal si boš barčico, ti drajla la la la.
#Je smrečica posekana, za barko je pripraljena.
#Je barčica napravljena, na morje je postaljena.
#Odrin', odrin' od kraja preč, ne boš me vid'la, ljub'ca, več.
#Je barčica zaplavala, je deklica jokala.
#Nederlandse vertaling
Hak maar, hak het sparretje, ti drajla la la la, zodat je er een bootje uit kunt hakken, ti drajla la la la. Het sparretje is geveld, klaargemaakt voor het bootje. Het bootje is af, te water gelaten op zee. Duw af, duw af van de oever weg — je zult me niet meer zien, mijn lief. Het bootje voer weg, en het meisje huilde.
#Le sekaj, sekaj smrečico in het kort
- Land van herkomst
- 🇸🇮 Slovenië
- Gezongen in
- Sloveens
- Tekst van
- Traditioneel
- Eerste vermelding
- Sloveens volkslied; auteur onbekend
- Geschikt voor leeftijd
- 2–7
- Stemming
- traditioneel
- Laatst bijgewerkt
- 25 juli 2026
Betekenis en herkomst
Dit zachte volksliedje is gebouwd als een kleine keten van oorzaak en gevolg, en draagt je, couplet na couplet, van een licht begin naar een droevig einde. Het begint als een werklied — le sekaj, sekaj smrečico, “hak maar, hak het sparretje” — met een opgewekt ti drajla la la la als refrein, terwijl de boom wordt geveld en tot een bootje gehakt. Elke stap volgt vanzelf uit de vorige: de spar wordt omgehakt, het bootje wordt gebouwd, het bootje wordt te water gelaten.
En dan wordt het een afscheidslied. Als het bootje van de oever afduwt, roept de zanger nog iets terug naar een geliefde — je zult me niet meer zien, mijn lief — en het laatste couplet laat een meisje huilend achter terwijl het bootje wegvaart. Die stille omslag, van het eerlijke werk van het bootjes bouwen naar het verdriet van het afscheid, past helemaal bij het Sloveense volkslied, dat vertrekken zo vaak verbindt met iemand achterlaten. Het heeft geen bekende auteur; het is een overgeleverd lied, op het gehoor doorgegeven, droevig en lief in gelijke mate.
Veelgestelde vragen
- Waar gaat “Le sekaj, sekaj smrečico” over?
- Over het maken van een bootje en over een afscheid. Hak maar het sparretje, dringt het lied aan, zodat je er een bootje uit kunt hakken; de boom valt, het bootje wordt gebouwd en te water gelaten — en terwijl het van de oever afduwt (“je zult me niet meer zien, mijn lief”), blijft een meisje huilend achter. Het refrein “ti drajla la la la” loopt er van begin tot eind doorheen.
- Waarom dat droeve einde?
- Omdat het eigenlijk een afscheidslied is. Het opgewekte werk van hakken en bootjes bouwen leidt, stap voor stap, tot het bootje dat wegvaart en een geliefde die op de oever achterblijft — het oude volksliedthema van vertrekken en iemand achterlaten.
- Wie heeft “Le sekaj, sekaj smrečico” geschreven?
- Er is geen auteur overgeleverd; het is een traditioneel Sloveens volkslied, op het gehoor doorgegeven.
