Čin, čin, čin, Drežnica

Dit vrolijke volksliedje hoort bij een oude en wijdverbreide familie: het lied van de “omgekeerde wereld”, waarin alles op komische wijze onmogelijk is. Genoemd naar Drežnica, een dorp op een bergterras onder de Krn in de gemeente Kobarid, in het westen van Slovenië, stapelt het absurditeit op absurditeit — de geiten zitten boven op een rots waar geen water is, de zon schijnt terwijl het regent, de molenaar maalt zijn graan helemaal zonder water, een meisje naait zonder naald, een jongen met maar één been springt over de hekken en moeder, die een geitenstaart heeft gekookt, eet hem helemaal op voordat vader alle negen aan tafel kan roepen — en alles wordt gedragen door een vrolijk ho-ja-refrein waar iedereen aan mee kan doen.

De onzin is het hele plezier. Kinderen zijn dol op een liedje dat vrolijk volhoudt wat helemaal niet kan, en deze “omgekeerde” vorm vermaakt hen in heel Europa al eeuwenlang; dit is Sloveniës eigen versie, verbonden aan een echte plaats. Het is een volksliedje zonder bekende auteur — het archief dat het bewaart, noemt er geen — en de onmogelijkheden zijn precies het soort omgekeerde logica dat een kind onweerstaanbaar grappig vindt.